Ze hebben er kijk op, vinden ze. En dus wordt Twente kampioen. Nummer 1 in een heerlijk schoon stadion. Schoon, want het stadionteam van Aveleijn SDT ruimt er de rommel op. Nu al weer tien jaar. Met hart en ziel.
Het stadionteam wordt gevormd door twaalf, soms dertien verstandelijk gehandicapten. Hun IQ mag dan wat laag zijn, ze weten wel hoe het hoort. „Het is na een wedstrijd echt een ongelofelijke rotzooi in het stadion. Bekertjes, kauwgom, papiertjes… alles wordt maar op de grond gegooid. Er gaat helemaal niks in prullenbakken.”
Pim Derksen (19) zou zelf zijn rotzooi niet zo laten slingeren. Maar aan de andere kant is hij er ook wel blij mee. „Want nou heb ik hartstikke leuk werk, in een mooi stadion.” Hij is ook een heel grote fan. „Ik denk dat we kampioen worden, ja ja.” Onder zijn dikke Twente- jas en fleecetrui draagt hij een shirt van N’Kufo. Maar dat is wel aan vervanging toe. Shirt en speler, bedoelt hij. „N’Kufo is veel te oud, die moet weg.” Theo Janssen is zijn nieuwe held.
De pupillen van Aveleijn – van twintigers tot vijftigers – maken vijf dagen in de week schoon, in diverse kantoorruimtes, op de oude en de nieuwe hoofdtribune en in de skyboxen. Maar ze doen ook allerlei andere klussen in De Grolsch Veste. Zoals de cadeautasjes vullen voor de Kidsclub van Twente, munten sorteren in de kantine, posters oprollen, hand- en spandiensten verlenen in de fanshop...
„Het is niet zomaar een dagbesteding”, zegt Nicole Oosterbroek, begeleidster van Aveleijn. „Het is een serieus re-integratieproject voor onze cliënten. We hebben een contract met FC Twente en er wordt van de ploeg | ook gewoon een goede prestatie verwacht.”
Maar dat is geen probleem. In het koude stadion werken ze deze dag rij voor rij alle stoelen af, met lekker warm sop in hun gele emmertje. Bettine Geerts (26): „Die stoelen zijn altijd heel vies. Er zit soms vogelpoep op. En hele smerige voetstappen. Maar soms ook kauwgom. Bah, die krijg je er zo lastig af.” Ze heeft net ook al de kleedkamers van de stewards gedaan. „Oef, wat een koffievlekken overal en vieze kastjes.”
Ze werkt nu een jaar of vier in het team, maar vindt nog steeds elk klusje in het stadion leuk. „ Omdat voetbal leuk is.” Maar zelf heeft ze nooit willen voetballen. „ Nee, nee, ik doe aan hockey.” Want stiekem vindt ze dat wel leuker dan voetbal. „ Ja, een beetje wel.” Douglas is haar lieveling. Niet omdat het een mooie jongen is, maar omdat-ie alles kan. „Koppen, voorzetten, ballen in het doel schieten. Hij kan alles, hem vind ik de beste.”
Na de wedstrijd is het altijd hetzelfde ritueel. Eerst met stoffer en blik de tribunes schoonvegen, dan de stoelen reinigen en tot slot de betonnen vloer dweilen. Adrie Seubrink (50) draait ongeveer het langst van allemaal mee. En elke dag gaat hij met plezier. Deze keer heeft hij wat meer binnen gedaan; de afwasmachines geleegd bij de kantoren en de kantines. „Het maakt me niet uit wat ik moet doen, als ik maar hier kan werken.
Want ik ben een grote fan. Ik hoop zo dat ze kampioen worden.” Er wordt nog maar eens nieuw sop aangemaakt. Het stadion glimt straks weer alsWerder Bremen op bezoek komt. En daar zijn ze beretrots op.
Copyright (c)2010 De Twentsche Courant Tubantia 17/02/2010 |
